Strona główna > Zdaniem KIG
Zdaniem KIG
Uwagi KIG do projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych i niektórych innych ustaw
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych (dalej: „dyrektywa klasyczna 2014/24/UE”) oraz dyrektywa 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych  (dalej: „dyrektywa sektorowa 2014/25/UE”) zawierają regulacje podlegające obligatoryjnemu wdrożeniu do polskiego porządku prawnego. 
 
Uwaga ogólna - celem przedmiotowego projektu jest implementacja obu dyrektyw – dyrektywy klasycznej 2014/24/UE oraz dyrektywy sektorowej 2014/25/UE  do polskiego porządku prawnego. Projekt nowelizacji ustawy – Prawo zamówień publicznych należy uznać za idący w dobrym kierunku i zawierający szereg rozwiązań prawnych wspierających budowę rynku konkurencyjnego, w tym z udziałem przedsiębiorców                              z sektora MSP. 
 
 
Uwagi szczegółowe:
 
I.
Nie możemy natomiast na tym etapie prac poprzeć wprowadzenia zapisów dotyczących zamówień udzielanych w tzw. „trybie in-house”  w brzmieniu przedstawionym w projekcie (art. 4e. projektu ustawy). Nasze stanowisko opieramy na następujących przesłankach:
 
  1. Krajowa Izba Gospodarcza wspiera rozwój konkurencyjnego rynku, jak również staje w obronie polskich podmiotów gospodarczych, a w szczególności zaliczanych do grupy MSP. Tymczasem proponowany projekt zawiera groźne dla konkurencyjnego rynku zapisy, dotyczące wyłączeń w tzw. trybie in-house, tj. możliwości bezprzetargowego zlecania szerokiego spektrum usług, co w praktyce może prowadzić do monopolizację szeregu działalności na rynku i zwiększenia obciążeń z tytułu renty monopolowej konsumentów. Nie kwestionujemy generalnej potrzeby implementacji przedmiotowej dyrektywy do prawa krajowego, zwracamy jednak uwagę, że Polska nie powinna i nie musi narzucać sobie reżimów osłabiających konkurencyjność rynku, zwłaszcza tam, gdzie ten rynek od długiego czasu funkcjonuje na zasadach konkurencyjnych. Pozwalamy sobie również zwrócić uwagę na ważny argument, iż  in-house jest całkowicie niedozwolony, jeśli jedynym jego „celem” zastosowania jest likwidacja konkurencji, a nie inne - jasno wyeksplikowane - cele jak np. brak podaży usług. Zwracamy również uwagę na rozliczne manipulacje, jakim mogą być poddane przedmiotowe zapisy w zakresie wyłączeń od stosowania Prawa zamówień publicznych w przypadku ich mało precyzyjnego zdefiniowania i opisania, jak również na niebezpieczeństwo monopolizacji wielu rynków, do tej pory funkcjonujących na zasadach konkurencyjnych.
  2. Zważywszy na fakt, że głównym celem przedmiotowej dyrektywy jest tworzenie warunków do rozwoju konkurencyjnego rynku, a nie jego ograniczanie i tylko w tym kontekście można rozpatrywać  szczególne przypadki do których ma zastosowanie tzw. tryb in-house, przy czym przypadki te w art. 12 dyrektywy 2014/24/UE zostały obwarowane szczegółowymi wymaganiami, których spełnienie winno być precyzyjnie zdefiniowane i opisane. Dodatkowo podnosimy, że w/w dyrektywa nie zmusza krajów członkowskich do wpisywania do prawa krajowego konieczności stosowania trybu in-house do całego rynku, jak i poszczególnych jego branż – jest to naszym zdaniem swoboda i wybór kraju członkowskiego. W różnych sektorach gospodarki, gdzie istnieje konkurencyjny rynek i udział sektora prywatnego często przekracza 60 – 70% wprowadzenie trybu in-house bez wcześniejszej analizy jego skutków mogłoby doprowadzić do nieuzasadnionego i szybkiego wyrugowania rzeszy konkurentów z rynku, a to często są polskie przedsiębiorstwa z sektora MSP, co dodatkowo nakazuje zachować szczególną ostrożność ze względu na konsekwencje prawne „wywłaszczenia” grupy przedsiębiorców prywatnych z udziału w rynku, w tym konsekwencje na poziomie ETS.  

W ocenie Krajowej Izby Gospodarczej, w sytuacji wprowadzania i stosowania trybu in-house celowe wydaje się być dodanie kilku ważnych wymagań, całkowicie oczywistych na gruncie całościowo analizowanego prawa europejskiego i rozwoju konkurencyjnego rynku, w tym:

 
a) obowiązku uzasadnienia decyzji o realizacji zadań publicznych z wykorzystaniem instrumentu tzw. podmiotu wewnętrznego (in-house), w szczególności poprzez analizę sytuacji na danym rynku wykazującą, że zadanie to nie jest/nie może być należycie realizowane z wykorzystaniem zwykłych mechanizmów rynkowych;  
 
b) obowiązku upubliczniania stosownej informacji z odpowiednim wyprzedzeniem oraz pertraktacji z innymi uczestnikami rynku;
 
c) obowiązku rzetelnego wyliczania kosztów realizacji danego zadania z wykorzystaniem instrumentu tzw. podmiotu wewnętrznego, w szczególności w stosunku do kosztów realizacji tego zadania przez innych przedsiębiorców;
 
d) opisu mechanizmu wynagrodzenia oraz wskaźników służących do obliczania, kontrolowania i przeglądu wysokości wynagrodzenia przekazywanego przez zamawiającego tzw. podmiotowi wewnętrznemu;
 
e) obowiązku stałego weryfikowania spełniania przesłanek utrzymania koncepcji in-house podczas całego okresu realizacji zadania oraz realizacji obowiązków sprawozdawczych związanych z ww. wymogami;
 
f) skutecznego mechanizmu kontroli nad decyzjami zamawiających zamierzających skorzystać z trybu in-house (w warunkach polskich chodzi, m.in. o nadanie KIO, RIO, UOKiK, sądom powszechnym bądź administracyjnym kompetencji w zakresie kontroli wykorzystywania koncepcji in-house), w tym wdrożenia skutecznych procedur antykorupcyjnych i zapobiegających nepotyzmowi.
 
Zważywszy na wyżej podniesione argumenty  oraz na informacje medialne Ministerstwa Rozwoju o konieczności dokonania w nieodległym czasie „gruntownej nowelizacji” ustawy poprzez stworzenie nowej ustawy o zamówieniach publicznych stoimy na stanowisku, że wdrożenie trybu In-house wymaga rzetelnych i gruntownych analiz skutków wdrożenia tego trybu do gospodarki polskiej, w tym skutków ekonomicznych, prawnych i społecznych. Czasu i dialogu interesariuszy rynku wymaga optymalne przygotowanie takich zapisów, które pozwolą na wdrożenie tego trybu przy jednoczesnym zabezpieczeniu tysięcy podmiotów do tej pory funkcjonujących na konkurencyjnym rynku, w tym w znacznej części polskich przedsiębiorstw z sektora MSP. Dlatego proponujemy wycofanie zapisów art. 4e z projektu ustawy i rozpoczęcie prac nad ich przygotowaniem wraz z rzetelnymi analizami oceny skutków regulacji, celem umieszczenia w „dużej nowelizacji” ustawy o zamówieniach publicznych.  
 
II. Projektowany art. 29 ust 5 w brzmieniu „ jeżeli przedmiot zamówienia na Usługi lub roboty budowlane obejmuje wykonywanie pracy określonej w art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1976 r. -Kodeksu pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1066, ze zm.,) zamawiający wymaga, aby osoby wykonujące czynności przy realizacji zamówienia były zatrudnione przez wykonawcę lub podwykonawcę na podstawie umowy o pracę”.  

Art. 22. § 1 Kodeksu pracy stanowi, iż ”przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem”.

W naszej ocenie celem zmian w Prawie zamówień publicznych powinno być zapewnienie realizacji w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zasad celowego, oszczędnego i efektywnego wydatkowania środków przeznaczonych na finansowanie zamówienia. Rozumiemy intencję projektodawcy, jednakże stwierdzamy, iż kryterium zatrudnienia jest kontrowersyjne w zastosowanej formie. „Etatyzacja zamówień” nie ograniczy konkurowania najniższą ceną w przetargach. Tak skonstruowany zapis jest zapisem sztywnym, czyli obejmuje cały zakres zamówień na usługi lub roboty budowlane i wszystkich uczestników – m.in. bez względu na ich specyfikę i czas trwania (vide zamówienia krótkotrwałe). Dodatkowo, problemem wynikającym z proponowanego zapisu będzie dla Zamawiącego problem kwalifikacji czynności realizowanych w danym zamówieniu. 

Podsumowując, przedstawione rozwiązanie powinno nie tylko promować zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, ale także mieć na celu zapewnienie jakości i racjonalności. Zaproponowane rozwiązanie w sposób znaczący ogranicza zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższą propozycję oceniamy negatywnie.
 
III. Projektowany art. 91 aa – „kryterium kosztu można określić z wykorzystaniem podejścia opartego na rachunku kosztów cyklu życia” Z uwagi na fakt, iż to kryterium jest zagadnieniem o dość wysokim stopniu skomplikowania, wymagającym od Zamawiającego szerokiej m. in. wiedzy technicznej i ekonomicznej, już na etapie projektu widzimy konieczność zorganizowania przez projektodawcę stosownych szkoleń związanych z praktycznym wykorzystaniem tegoż kryterium kosztu.
 
Podsumowując, nowelizacja Prawa zamówień publicznych jest konieczna z uwagi na obligatoryjność wdrożenia do polskiego porządku prawnego obu wskazanych dyrektyw. W ocenie KIG potrzebne są kompleksowe zmiany ustawy o zamówieniach publicznych. 
 
 
Warszawa, dnia 1 luty 2016 r.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Opinia Krajowej Izby Gospodarczej w sprawie realizacji Krajowej Polityki Miejskiej w kontekście Strategii Zrównoważonego Rozwoju
Krajowa Izba Gospodarcza (KIG), jako największa, niezależna organizacja biznesu w Polsce, łącząca ponad 150 organizacji biznesowych i aktywna w otoczeniu międzynarodowym z uwagą obserwuje, analizuje oraz inspiruje zmiany społeczno - gospodarcze w Polsce i w otoczeniu zewnętrznym. 
 
Ważnym celem strategicznym KIG jest wzmacnianie obszarów, w których swoje cele realizują przedsiębiorstwa zapewniając miejsca pracy i tworząc nowe. Jednym z takich obszarów jest miasto i gospodarka miejska. 
 
Konkurencyjność gospodarcza polskich miast, uwidoczniona w europejskich rankingach, nie jest zadowalająca. Większość polskich miast trwa w poprzemysłowej przeszłości nie dostrzegając przyszłych wyzwań. Szczególnie jest to widoczne w miastach średniej wielkości, które walczą o swoje miejsce zawieszone pomiędzy metropolią a prowincją.
 
Polskie miasta powinny odnaleźć się w turbulentnym otoczeniu zewnętrznym, w którym buduje się nowy porządek technologiczny zdominowany przez Gospodarkę 4.0. Urzeczywistniają się głębokie zmiany społeczne. Na rynek wkracza pokolenie mobilne, posługujące się nowoczesnymi technologiami we wszystkich aspektach swojego życia. Dzisiejsze miasta przekształcają się w miasta inteligentne.
 
Rodzi się potrzeba zmian mentalnych i strategicznego myślenia o mieście. Pożądane są kompetencje do budowania aliansów i porozumień w wymiarze większym niż lokalny i regionalny. W otaczającej rzeczywistości jedyną gwarancją powodzenia staną się skumulowane wartości kapitału ludzkiego, kapitału intelektualnego i zdolności do kreatywnego myślenia wszystkich użytkowników miasta, w tym samorządu terytorialnego, przedsiębiorstw i instytucji otoczenia biznesu. 
 
Wobec zmian cywilizacyjnych, wszechobecnej cyfrowej gospodarki, Krajowa Izba Gospodarcza uznaje za konieczne większe ukierunkowanie Krajowej Polityki Miejskiej ku przyszłości i położenie silniejszego akcentu na gospodarczy rozwój miast, w tym m.in. na poniżej opisane zagadnienia:
  • Polskie miasta są praktycznie nieobecne w sieciach europejskich miast. W niewielkim zakresie uczestniczą w ponadregionalnych procesach wymiany wiedzy i programowaniu rozwoju europejskiej gospodarki. Nie współpracują efektywnie pomiędzy sobą pomimo oczywistych korzyści wynikających z takiej współpracy. Dotyczy to także całych grup obszarów miejskich (makroregionów). Konieczne staje się wypracowanie metod i narzędzi do budowania sieci miast dla wspierania gospodarczej współpracy z takimi ośrodkami kreującymi gospodarkę europejską jak: Aglomeracja Hanowerska, Londyńska czy Frankfurcka. Tego typu współpraca wymaga konsolidacji potencjałów sektorów nauki, władzy i gospodarki oraz umiejętnego doboru problemów do rozstrzygnięcia i narzędzi do zastosowania. Pilne staje się budowanie platform współpracy Interesariuszy miast, którzy będą w stanie wypełnić innowacjami relacje w sieci powiązań z najsilniejszymi gospodarczo obszarami miejskimi w Europie. W relacjach tych pożądana jest zdolność do budowania aliansów, porozumień dla osiągania celów w wymiarze ponadnarodowym. W omawianym kontekście, niezwykle istotne jest wzmacnianie w Polsce Miejskich Obszarów Funkcjonalnych, jako komplementarnych układów miast, które poprzez współpracę, specjalizację i sumowanie posiadanych potencjałów stawać się mogą realnymi partnerami ośrodków metropolitalnych w Europie.
  • Gospodarka miejska pilnie potrzebuje prorozwojowych elit. Największym wyzwaniem dla miast będzie przyciąganie i utrzymanie wysokiej klasy specjalistów oraz przedsiębiorców dysponujących i wykorzystujących najnowsze technologie. Miasta cierpią na brak ponadlokalnych liderów oraz niedostatek instytucji, które zajmowałyby się nie tylko podsumowaniem historycznych dokonań, ale uczestniczyły w opiniotwórczych dyskusjach, odnajdywały i promowały ścieżki rozwoju wykorzystujące nisze i wolne przestrzenie w gęstej sieci ekonomicznych i gospodarczych zależności. Niezbędne jest wypracowanie zestawu zdefiniowanych kompetencji i umiejętności, który powinien posiadać aranżer rozwoju, Menedżer Rozwoju Miasta dla umiejętnego wyznaczania strategicznych celów rozwojowych gospodarki miejskiej i nabycia zdolności osiągania kompromisu pomiędzy sprzecznymi interesami użytkowników miasta oraz skutecznego budowania i wykorzystywania relacji z innymi, europejskimi miastami. 
  • Niejednoznaczna jest ocena potencjału innowacyjnego i kreatywnego polskich miast. Wynika to przede wszystkim z osłabienia relacji między gospodarką a nauką i edukacją oraz z braku utrwalonej tradycji współpracy biznesu z sektorem kultury. W regionach i miastach na nowo muszą zostać ukształtowane ekosystemy innowacji, tworzone przez podmioty biznesowe, samorządowe, naukowe, ale także kulturalne i społeczne. Dla wzmocnienia środowiska innowacyjnego oczekiwane jest silniejsze wsparcie w działaniach strategicznych instytucji otoczenia biznesu, a szczególnie, samorządu gospodarczego, które przyczyni się do budowania efektywnych sieci relacji pozwalających miastom, przedsiębiorcom oraz innym podmiotom na czerpanie z wiedzy i doświadczeń środowiska gospodarczego funkcjonującego w innych, europejskich miastach.
  • Polskie miasta potrzebują wszechstronnej odnowy. Współczesne miasto musi mierzyć się z wyzwaniami determinowanymi przez procesy społeczne i ekonomiczne w zglobalizowanej rzeczywistości. Tymczasem, widoczne jest osłabianie witalności wielu polskich miast, które wręcz tracą swoje najcenniejsze zasoby, na czele z potencjałem intelektualnym. Forsowane w ostatnim czasie działania rewitalizacyjne skupiają się, zgodnie z intencją ustawodawcy na aspektach społecznych. Należy jednak pamiętać, że źródłem większości obserwowanych problemów społecznych jest zapaść gospodarcza i trudności w zastąpieniu branż tradycyjnych przez nowoczesne i konkurencyjne działalności gospodarcze. Rdzeniem rewitalizacji musi więc stać się głęboka rewitalizacja gospodarcza. Rewitalizację taką utożsamiać można z silnym wsparciem dla rozwoju kapitału ludzkiego i kapitału kreatywnego, uatrakcyjnianiem przestrzeni miast dla realizacji funkcji społecznych i ekonomicznych, a także wzmacnianiem pozycji miast, jako węzłów relacji wewnątrz- i międzysektorowych. W wyniku rewitalizacji polskie miasta powinny stawać się ośrodkami koncentracji specjalistów wysokiej klasy, zdolnych do zagospodarowywania dobrodziejstw Gospodarki 4.0 i tworzenia inteligentnych miast w szerokim rozumieniu tego określenia. Niezbędne staje się budowanie rozległego systemu wsparcia, z udziałem m.in. przedsiębiorstw i izb gospodarczych dla zdobycia umiejętności opracowywania ofert inicjujących aktywność ludzi kreatywnych, które pobudzą ich wyobraźnię i zachęcą do pozostania w miejscu zamieszkania.
  • Polskim miastom potrzeba śmiałych a równocześnie realnych wizji rozwoju, które będą konsekwentnie implementowane przy zaangażowaniu szerokiego spektrum interesariuszy. Realizacja tego postulatu wymaga zaangażowania się władz regionalnych i krajowych, zwłaszcza w odniesieniu do miast, których struktura gospodarcza znalazła się w fazie schyłkowej.
  • Racjonalnym kierunkiem myślenia o rozwoju miast jest kształtowanie inteligentnych specjalizacji, to jest działalności gospodarczych, które stają się swego rodzaju biegunami koncentrującymi i komercjalizującymi potencjał innowacyjny i kreatywny. Warto jednak mieć na uwadze, że inteligentne specjalizacje nie mogą stać się przyczynkiem do wyalienowania podmiotów gospodarczych działających w innych branżach, inaczej ukierunkowujących swoją działalność gospodarczą, a równocześnie tworzących niezbędne otoczenie dla firm innowacyjnych i ich pracowników. Niezbędne są mechanizmy, które będą wykorzystywać sukces firm realizujących inteligentne specjalizacje dla wzmocnienia innowacyjności pozostałych przedsiębiorstw. Dorobek tych działań powinien wzbogacać konkurencyjność gospodarczą regionu i miast. Konieczne są analizy ścieżek rozwoju inteligentnych specjalizacji, ich sukcesu lub porażki, podążanie siecią wytworzonych powiązań gospodarczych, czerpanie korzyści z nabytej wiedzy i wdrożonych technologii. To wymaga intensywnego włączenia się instytucji otoczenia biznesu, a szczególnie izb gospodarczych, jako naturalnego animatora rozwoju w regionie.
  • Realizacja strategii niskoemisyjnych, adaptacja do zmian klimatu, zintegrowane sieci transportu zbiorowego - tego typu strategie uruchamiają permanentną walkę o lepszą jakość życia w miastach. W realizacji tych wyzwań dokonamy z pewnością w najbliższych latach znaczącego postępu. Jednakże poprawiająca się jakość funkcjonowania miast nie uczyni z nich automatycznie liderów gospodarczych. Konieczne staje się wypracowanie metod i narzędzi, które zainspirują, umożliwią i wzmocnią współpracą Interesariuszy miasta w ramach już realizującej się czwartej rewolucji przemysłowej. Ta współpraca niezbędna jest dla wdrożenia Gospodarki 4,0, umiejętnego zdefiniowania zasobów endogenicznych i ich efektywnego zagospodarowania oraz budowania sieci współpracy i zdolności do aktywnego zaistnienia w otoczeniu zewnętrznym. Pilne i konieczne jest także nadania innego wymiaru dyplomacji gospodarczej. 
 
Powyższe wyzwania wymagają prowadzenia wielokierunkowych, interdyscyplinarnych badań. Postulować należy realizację takich badań w ścisłej współpracy środowisk naukowych, samorządowych i biznesowych. Cele i metody badawcze powinny być maksymalnie zbliżone do oczekiwań praktyki, zaś uzyskiwane wyniki powinny stanowić realne wsparcie procesów decyzyjnych podejmowanych w miastach, firmach oraz ośrodkach naukowych. Należy podkreślić, że tak realizowane programy badawcze mogą stać się obiecującym zalążkiem dla kształtowania strategicznego, trwałego partnerstwa podmiotów decydujących o rozwoju polskich miast. Warto też zauważyć, że samorząd gospodarczy może pełnić w tym procesie wiodącą rolę, jako reprezentant podmiotów najsilniej zainteresowanych podnoszeniem poziomu innowacyjności, nie tylko w wąsko rozumianej działalności biznesowej, ale także w szerzej pojmowanym systemie społeczno-ekonomicznym.
 
Głębokość i rozległość zmian, które w najbliższych latach będą miały charakter rewolucyjny, wymaga przygotowania wszystkich podmiotów mających wpływ na konkurencyjność polskiej gospodarki, do intensywnego i kreatywnego uczestnictwa w globalnych transformacjach. Dlatego wymiar gospodarczy polityki miejskiej wymaga wzmocnienie i właściwego ukierunkowania.
 
Warszawa dnia 4 września 2016 r.
Uwagi Krajowej Izby Gospodarczej do projektu wstępnych propozycji do założeń projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z sukcesją przedsiębiorstwa osoby fizycznej
UZASADNIENIE - POTRZEBA I CEL REGULACJI 

Czy potrzebne są zmiany 
 
Podniesienie problemów zawartych w przesłanych propozycjach ma głębokie uzasadnienie zarówno ekonomiczne jak i przedsiębiorcze. Wynika nie tylko z zaprezentowanych przesłanek, lecz opiera się również na wielu wcześniejszych i aktualnych opracowaniach i zaleceniach UE i jej agend. Dotyczą one zarówno problemów –np. ciągłości biznesów (sukcesji) wszystkich przedsiębiorstw lub ograniczają się do przedsiębiorstw rodzinnych, tzn., w których problemy te uzewnętrzniają się najsilniej.

Dla przykładu, w „listopadzie 2000 r. Komisja zainicjowała projekt procedury wzorcowej (Best Procedure) w dziedzinie przekazywania przedsiębiorstw w celu dalszego monitorowania wdrażania swoich zaleceń oraz rozpoznawania nowych środków prawnych, podatkowych oraz narzędzi
wspomagających, a także proponowania dalszych działań. „W komunikacie Komisji w sprawie przekazywania przedsiębiorstw, który pochodzi z marca 2006 r.: Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – Przenoszenie własności przedsiębiorstw - ciągłość poprzez nowy początek uwypuklono obszary wymagające dołożenia dalszych starań, w szczególności wsparcie dla środków na rzecz podnoszenia świadomości, odpowiednie warunki finansowe dla przekazywania przedsiębiorstw.[cyt. z :Raport Grupy Ekspertów. Giełdy Przedsiębiorstw. Propagowanie przejrzystości rynku w dziedzinie obrotu przedsiębiorstwami w Europie. Bruksela, maj 2006, ]

W nowszym dokumencie -Opinii z dnia 17 września 2015 r. Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie przedsiębiorstw rodzinnych w Europie jako źródła ponownego wzrostu gospodarczego i lepszych miejsc pracy jednym z ważniejszych postulatów jakie w nim zawarto, oprócz podstawowego - wprowadzenia kategorii firmy rodzinnej do statystyki europejskiej (Eurostat) oraz efektywne zbieranie informacji o firmach rodzinnych przez krajowe urzędy statystyczne- jest usprawnienie regulacji prawnych w zakresie transferu międzypokoleniowego firm rodzinnych, szczególnie w kontekście podatkowym, celem ograniczenia narażania tych firm na kłopoty z płynnością finansową.

W dokumentach tych podnosi się aspekty ekonomiczne (konsekwencje upadku przedsiębiorstw dla rodziny właściciela) , aspekty prawne (konieczności dokonywania wielu zabiegów dla zapewnienia ciągłości prawnej biznesu), organizacyjne i techniczne a także społeczne. Te ostatnie głównie poprzez utratę miejsc pracy dla pracowników i źródła dochodów dla spadkobierców. 

Obraz ten należałoby uzupełnić o wpływ braku odpowiednich regulacji na przedsiębiorcze motywacje ludzi młodych. Z wielu badań (w tym. K. Safin, i in. Strategie sukcesyjne… Warszawa 2014, T. Zellweger I in. , Coming home or breaking free? Career choice intentions of the next generation in family businesses, EY, 2012 ) wynika bardzo niski poziom zainteresowania przejmowaniem biznesów przez sukcesorów. Każda dodatkowa trudność w procesie wzmacnia te mentalne bariery i potęguje niechęć, zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z przedsiębiorstwami, których potencjał sukcesyjny (majątek) jest niski a do tych należą głównie przedsiębiorstwa w formie indywidualnej działalności gospodarczej. Każda regulacja ograniczająca bariery ułatwiająca przejmowanie przedsiębiorstw sprawia, że nie są one traktowane jako masa spadkowa (której aktywa należy sprzedać), a jako podmioty gospodarcze o określonej wartości rynkowej. 

Uzasadnienie należałoby uzupełnić o stwierdzenie (a w ślad za nim o działanie), że nie tylko modyfikacji przepisów jest niezbędna. Ważne będzie wprowadzenie nowych regulacji, dotyczących na przykład nowego rodzaju fundacji- fundacji rodzinnej służącej zarządzaniu i wpływaniu rodziny na biznes nawet wtedy, gdy sam biznes znajduje się w zarządzie ludzi obcych. Brak chętnych lub kompetentnych menedżerów ze strony rodziny właścicieli nie musi pozbawiać ich wpływu na losy firmy. 
 
 
 
SPOSÓB REGULACJI

Uwagi do proponowanych rozwiązań szczegółowych :

Prokurent mortis causa – dalej: PMC, działa w imieniu spadkobierców do momentu działu spadku, maksymalnie nie dłużej niż rok od dnia otwarcia spadku (z możliwością przedłużenia  szczególnych okolicznościach). W okresie działania PMC spadkobiercy mają ograniczony wpływ na jego działania, mimo że te wywierają wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa, a przez to wywierają wpływ także w sferze prawnej spadkobierców, którym w dziale spadku przypadnie przedsiębiorstwo.
 
Zmiany w zakresie prawa administracyjnego (pkt 2)

W przypadku prowadzenia działalności koncesjonowanej wydaje się istotne "przedłużenie skuteczności decyzji administracyjnych" również w okresie, kiedy nastąpiła śmierć spadkodawcy a nie została jeszcze podjęta decyzja o ustanowieniu PMC (przy czym termin ten jeszcze nie upłynął) oraz w okresie przejściowym od zakończenia działalności PMC do przejęcia zarządu przez spadkobiercę.
 
Reprezentacja spadkobierców w postępowaniach administracyjnych i sądowych (pkt 2.5) oraz podatkowych (pkt 4.2.)
 
Zamiast udziału PMC w wyżej wymienionych postępowaniach w imieniu spadkobierców wydaje się sensowne, z punktu widzenia sytuacji procesowej spadkobierców, zawieszenie ww. postępowań do momentu działu spadku. Zwłaszcza, że jak wynika                w przesłanych materiałów , PMC może działać również w sytuacji gdy krąg spadkobierców nie jest jeszcze ustalony.
 
Zwolnienie z obowiązku przeprowadzenia remanentu likwidacyjnego (pkt 4.3.)
 
Proponowana regulacja jest jak najbardziej potrzebna i pomysł jej wprowadzenia należy ocenić bardzo pozytywnie.
 
Fikcja dalszego funkcjonowania przedsiębiorcy (pkt 4.1.)
 
Wydaje się istotne zawarcie wyraźnego wskazania w projektowanych regulacjach, że w zakresie zobowiązań publicznoprawnych w okresie działania PMC, PMC działa umownie ze skutkiem dla spadkodawcy. Wprowadzenie takiej regulacji uczyni klarowną sytuację spadkobierców jako następców prawnych spadkodawcy zobowiązanych do uregulowania zobowiązań podatkowych spadkodawcy. Przy braku takiej regulacji działania PMC (na które spadkobiercy mają ograniczony wpływ) będą wywierać skutki w sferze zobowiązań publicznoprawnych spadkobierców, a tym samym spadkobiercy będą odpowiadać za zobowiązania podatkowe, które mogą być skutkiem działań PMC, jak za swoje własne zobowiązania i byliby pozbawieni ochrony, jaką w tym zakresie przewiduje ordynacja podatkowa dla następców podatkowych spadkodawców, tj. ograniczenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosownie do trybu przyjęcia spadku (wprost lub z dobrodziejstwem inwentarza).
 
 
 
 
Warszawa, 4 kwietnia 2016 r.
Opinia Komitetu ds. Nowych Technologii i Innowacji Krajowej Izby Gospodarczej w sprawie nowelizacji Ustawy o Innowacyjności z dnia 25 września 2015 r.
Krajowa Izba Gospodarcza popiera inicjatywę wprowadzenia zmian do obowiązującej Ustawy o Innowacyjności z dnia 25 września 2015 r, których skutkiem byłoby zbudowanie prawno-podatkowego ekosystemu przyjaznego rozwojowi innowacyjnej gospodarki w Polsce oraz wzmocnienie zachęt dla polskich przedsiębiorców i inwestorów kapitałowych do zwiększania nakładów na prace badawczo-rozwojowe, skutkujące wprowadzeniem na rynek krajowy i globalny innowacyjnych polskich produktów.
Więcej…
Opinia Krajowej Izby Gospodarczej do projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy

Przedłożony do konsultacji przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy przewiduje wprowadzenie do Kodeksu pracy obowiązek potwierdzania pracownikowi na piśmie przez pracodawcę podstawowych ustaleń związanych z zawarciem umowy o pracę przed dopuszczeniem pracownika do pracy. Krajowa Izba Gospodarcza, po przeanalizowaniu treści proponowanej nowelizacji stoi na stanowisku, iż proponowana nowelizacja jest niekorzystna dla przedsiębiorców zatrudniających pracowników, nakłada bowiem na przedsiębiorców dodatkowe ryzyko gospodarcze (m.in. porzucenie przez pracownika pracy).

Więcej…
Uwagi KIG do projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych i niektórych innych ustaw

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych (dalej: „dyrektywa klasyczna 2014/24/UE”) oraz dyrektywa 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych  (dalej: „dyrektywa sektorowa 2014/25/UE”) zawierają regulacje podlegające obligatoryjnemu wdrożeniu do polskiego porządku prawnego.

Więcej…
Opinia KIG do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (projekt Prezydenta RP)

W ocenie Krajowej Izby Gospodarczej, projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: Projekt), wymaga dalszych prac, w szczególności w obszarze dostosowania treści przepisów do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 21/14 oraz wyliczenia jego skutków dla finansów publicznych.

Więcej…
Opinia Krajowej Izby Gospodarczej do projektu ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych

Krajowa Izba Gospodarcza zgłasza do projektu ustawy o podatku od niektórych instytucji finansowych (druk nr 75) szereg uwag. Nie negując samej idei obciążenia dodatkowym podatkiem branży bankowo-ubezpieczeniowej, należy zwrócić uwagę na uwarunkowania branży finansowej w Polsce.

Więcej…
Stanowisko Krajowej Izby Gospodarczej do projektu ustawy Prawo wodne

Prawo wodne jest jednym z najtrudniejszych praw materialnych. Konsekwencje przyjętych w nim rozwiązań mają bowiem zasadniczy wpływ nie tylko na właściwy stan i gospodarowanie zasobami wodnymi ale również na rozwój społeczny i gospodarczy, w tym m.in. transportu wodnego, energetyki, rolnictwa, gospodarki komunalnej, turystyki i rekreacji wodnej.

Więcej…
List do Komisji Europejskiej
Dotyczy notyfikacji: 2014/0537/PL - H10 dokonanej przez Rzeczpospolitą Polską
Więcej…
Stanowisko KIG w sprawie gospodarki zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym (ZSEE)
Po kilku latach obowiązywania ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oraz budowy krajowego systemu zbierania i przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, wskazujemy na szereg problemów i nieprawidłowości w krajowym systemie odzysku i recyklingu, które od długiego czasu uniemożliwiają uczciwą konkurencję i jego prawidłowy rozwój, jak również zagrażają faktycznej realizacji ustawowych obowiązków odzysku i recyklingu przez uczciwych przedsiębiorców. Sytuacja ta zdaniem przedsiębiorców obecnie osiągnęła swój punkt krytyczny wymagający zdecydowanych działań odpowiedzialnej administracji.
Więcej…
Stanowisko Krajowej Izby Godpodarczej w sprawie przyjętych 23 października przez Radę Europejską Ram Polityki Klimatyczno-Energetycznej do roku 2030.

Stanowisko Krajowej Izby Godpodarczej w sprawie przyjętych 23 października przez Radę Europejską Ram Polityki Klimatyczno-Energetycznej do roku 2030.

Więcej…
Komunikat KIG w sprawie przebiegu postępowania odwoławczego dotyczącego przetargu na odbiór i zagospodarowanie odpadów z terenu m. st. Warszawy
Krajowa Izba Gospodarcza wyraża zaniepokojenie decyzją w sprawie odwołania Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej ze składu orzekającego w ramach kluczowego dla rynku odpadów komunalnych postępowania odwoławczego dotyczącego przetargu na odbiór i zagospodarowanie odpadów z terenu m. st. Warszawy.
Więcej…
List otwarty do Prezesa Rady Ministrów
21 stycznia 2014 roku Komisja Europejska zamierza opublikować propozycje zawierające kolejny Pakiet Energetyczno-Klimatyczny, obejmujący okres do roku 2030, zaostrzający cele redukcyjne w stosunku do dotychczasowych rozwiązań, które zostały przyjęte kruchym kompromisem 12 grudnia 2008 roku.
Więcej…
Najważniejsze propozycje zmian prawa w nowej ustawie o utrzymaniu porządku i czystości w gminach z 1 lipca 2011 r. lub w aktach wykonawczych
Propozycje przedłożone  Ministrowi Środowiska w dniu 16 stycznia 2014 r .
Więcej…
Konsultacje dotyczące projektu rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie minimalnych rocznych poziomów odzysku i recyklingu dla opakowań wielomateriałowych oraz dla opakowań po środkach niebezpiecznych, w poszczególnych latach, poniżej których nie mogą
W imieniu izb gospodarczych, związków i stowarzyszeń reprezentujących przedsiębiorców z różnych branż, uprzejmie dziękujemy za możliwość wzięcia udziału w kolejnych konsultacjach dotyczących zagadnienia nowych obowiązków przedsiębiorców w zakresie projektu poziomów odzysku i recyklingu dla opakowań wielomateriałowych i opakowań po środkach niebezpiecznych. Niestety zaproponowane w projekcie rozwiązania postrzegamy jako niekorzystne dla gospodarki, jak również jako nie służące środowisku naturalnemu. Zauważamy, że nasze uwagi i opinie z przeprowadzonych w sierpniu br. przez Ministerstwo Środowiska (m.in. pismo DGOop_0230-16/31736/13/SS) wstępnych konsultacji w tym zakresie nie zostały uwzględnione. Podtrzymujemy zaprezentowaną wcześniej argumentację i uważamy za niesłuszne przyjęcia podejścia zaprezentowanego w przedmiotowym projekcie rozporządzenia, tj. określenia wysokich poziomów recyklingu dla opakowań wielomateriałowych i po środkach niebezpiecznych oraz podziału tych opakowań na podgrupy wg materiału przeważającego. Decyzja o wprowadzeniu przedmiotowych regulacji nie była poprzedzona standardową oceną ich skutków, w tym nie poddano ich analizie ekonomicznej, społecznej i środowiskowej. Nie znajdujemy także uzasadnienia do określania na tym etapie budowy zupełnie nowego systemu poziomów dla tych opakowań aż do roku 2020. 
Więcej…
Uwagi Krajowej Izby Gospodarczej w sprawie projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej (projekt z dnia 18 września 2013r.)
Krajowa Izba Gospodarcza z niepokojem przyjmuje zapisy artykułu 7 pkt. 2 projektu Ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z realizacją ustawy budżetowej podwyższającego stawki akcyzy na papierosy i tytoń do palenia na rok 2014.
Więcej…
Uwagi Krajowej Izby Gospodarczej do projektu ustawy o zasadach realizacji programów operacyjnych polityki spójności finansowanych w perspektywie 2014-2020 (projekt ustawy z 19 września 2013 r.)
Krajowa Izba Gospodarcza w ujęciu generalnym pozytywnie ocenia opublikowany przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego w celu konsultacji społecznych projekt ustawy  o zasadach realizacji programów operacyjnych polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Jednak w szczegółowym ujęciu zawiera on jednak propozycje  przepisów, które wymagają korekty.
Więcej…
Opinia Krajowej Izby Gospodarczej do ustawy o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej
Krajowa Izba Gospodarcza pozytywnie ocenia przekazany do konsultacji społecznych projekt ustawy o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej, który stanowi kontynuację dotychczasowych prac legislacyjnych mających na celu ograniczeniem barier administracyjnych w prowadzeniu działalności gospodarczej.
Więcej…
Opinia Krajowej Izby Gospodarczej do projektu Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2014 – 2020
W tym roku kończy się okres pierwszej pełnej perspektywy budżetowej UE, w którym Polska była dużym beneficjentem unijnych środków pomocowych. Lata 2014 – 2020 będą miały podobny charakter. Jesteśmy zatem na półmetku 14 –letniego okresu, w którym rozwój kraju był i ma nadal szanse być prowadzonym w wyjątkowo sprzyjających warunkach zewnętrznych i przy olbrzymim wsparciu finansowym unijnymi środkami pomocowymi.
Więcej…
<< pierwsza < poprzednia 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 15
 

 
 
 
 

Krajowa Izba Gospodarcza

00-074 Warszawa, ul. Trębacka 4
tel: (48) 22 630 96 00
fax: (48) 22 827 46 73
więcej
 
 



Newsletter

25 lat Krajowej Izby Gospodarczej
 
 



Copyright © 2010 KIG | Realizacja: KIG